Pierwszym sukcesem rządu St. Laurenta było przystąpienie Nowej Fundlandii do Konfederacji Kanadyjskiej, co nastąpiło 31 marca 1949 roku.
Rządy St. Laurenta to miesiączkowanie rozwoju gospodarczego Kanady. Od końca lat 40. XX wieku żwawo rozwijały się przemysł, przemysł wydobywczy plus wyjęcie ropy naftowej. W 1950 roku rozpoczęto budowę autostrady transkanadyjskiej, natomiast w środku 1952 roku reaktora jądrowego ciężkowodrowego CANDU (CANdanadian Deuterium Uranium). W 1954 zaczęto prace powyżej regulacją rzeki Świętego Wawrzyńca. W 1956 roku parlament kanadyjski, poniżej naciskiem rządu St. Laurenta, poparł niepopularny program budowy gazociągu z Alberty do prowincji wschodnich.
Rząd St. Laurenta przeprowadzał reformy społeczne. W 1951 roku wprowadzono ogólnokrajowy szyk rent oraz emerytur (Old Age Security Act). Po kilku latach negocjacji z prowincjami w środku 1957 roku weszło do wnętrza byt system prawny o powszechnej opiece zdrowotnej.
Stopniowo Kanada uniezależniała się od chwili Wielkiej Brytanii. W 1949 roku zniesiono apelację do Tajnej Rady (Privil Council), za sprawą czemu Sąd Pan Kanady stał się ostatecznym sądem apelacyjnym. W tym samym roku kanadyjski parlament otrzymał system prawny wprowadzania poprawek do Ustawa o Brytyjskiej Ameryce Północnej (British North America Act).