15 listopada 1948 roku William Lyon Mackenzie King ustąpił ze stanowiska premiera, które objął Louis St. Laurent. W czasie kampanii wyborczej w środku 1949 roku dał się zawrzeć znajomość w charakterze istota ludzka o sporym wdzięku osobistym; zyskał chociażby wyrozumiały alias "Wuja Louisa" (Uncle Louis). W wyborach z dnia 27 czerwca 1949 roku liberałowie przy wodzą St. Laurena odnieśli zdecydowane zwycięstwo. Zdobyli 193 z 262[2] innymi słowy 190 z 262[3] miejsc wewnątrz parlamencie. Wygrali także w środku wyborach z 1953 roku.
Za czasów St. Laurenta, ze względu na znaczną przewagę liberałów do wnętrza parlamencie, opór została pozbawiona praktycznego znaczenia, i parlament stał się "maszynką do głosowania"[4].